De Ghibli-film die je NIET wil zien – The tale of princess Kaguya

Kaguya lijdt als maanmeisje aan het Bishoujo Senshi Sailor Moon effect. Blijkbaar is Kaguya zo vergeetachtig dat ze pas in de laatste vijf minuten van de film besefte dat ze eigenlijk van de maan komt. Zelfs de remake van Sailor Moon was beter in het foreshading en draalde er minder lang om dan deze verdomd langzame Studio Ghibli film. Waarom ik trouwens geen probleem heb om dit eind als eerst te noemen is omdat het verhaal van Kaguya een wel-bekend Japans sprookje is waarvan het eind vaststaat en dus geen spoiler is. De echte vraag is dus: hoe pakt Ghibli het sprookje aan? Bagger.
Lees Verder…

Ambachtelijk gemaakt – Shirobako

Het productieteam, waarvan je gedurende serie wel leert wie wat doet.

Series waarvan ik wat opsteek verwonderen mij meestal. Ik heb genoten van de inkijkjes van het publiceren van manga in Bakuman, net als de shounen-ai serie Sekaiichi Hatsukoi.  Voor zover ik wist was er geen anime over het maken van anime, tot Shirobako. In tegenstelling tot de eerder genoemde series maakt Shirobako duidelijk dat het maken van een anime niet iets is wat je met maar 3 man doet (auteursduo plus editor), maar met een team waarin iedereen zijn eigen rol heeft. Voorheen keek ik altijd naar stafflijsten zo van “oh, die en die director ken ik, dat zal wel/niet wat worden”, niet beseffende wat de betekenis was van alle andere mensen die genoemd werden. Ik besef nu waarom het maken van character designs zo moeilijk is (omdat het zo simpel stylish moet worden getekend zodat iedereen van key animation ze ook kan tekenen), waarom het proces per aflevering zo lang duurt (zoveel specialistische mensen nodig), maar bovenal dat anime maken ook kwetsbaar is, juist doordat anime zo menselijk is.

De fouten van de menselijkheid komen sterk naar boven in de eerste arc. Niet in de animatie, hah, nee, Shirobako zelf is wel een goed voorbeeld van hoe een anime ook daadwerkelijk zou moeten zijn. Perfect uitgemeten pacing. Drie van de vijf meiden die dromen samen een anime te maken werken bij dezelfde anime studio, Musashino Animation. Excentrieke lelijke mannetjes regeren het rijk. Director Kinoshita is het grootste voorbeeld van menselijk falen wat er is. Aoi, de hoofdpersoon, ontdekt dat de naam van Mushashino Animation niet helpt bij het recruteren van mensen die willen meewerken aan hun nieuwe project, Exodus! Kinoshita heeft het in het verleden bij een eerdere anime productie het in zijn hoofd gehaald om last-minute te eisen dat alle key-frames veranderd moesten worden, omdat hij de character designs te laat in het proces niet goed vond. Key-frames zijn de basis van een anime, en als je 10.000 cuts last-minute overnieuw moet doen, krijg je dit.

Jiggly Jiggly Heaven, waardoor director Kinoshita zichzelf flink voor schut heeft gezet.

Jiggly Jiggly Heaven, waardoor director Kinoshita zichzelf flink voor schut heeft gezet.

Dat is niet het enige menselijke probleem in de serie. Mensen worden ziek, tekenaars vertonen werk-ontwijkend gedrag of zitten in een dip. Want waar doen al die mensen het voor? Ze doen het niet voor het geld. De mensen in de serie (en waarom ook niet in het echte leven) willen soms niet verder, omdat ze uit het oog verliezen waarvoor ze het doen. Zo ook Aoi, die al met haar vriendinnen een belofte heeft gedaan om in de toekomst samen een anime te maken. Ze maakt overuren zonder te klagen, heeft te maken met een director die graag al wat viert voordat het af is, en dan heb je ook nog zeikende collega’s. Ja, ik snap best waarom Aoi momenten heeft dat ze echt afvraagt waarvoor ze het doet, en daarom is Shirobako heerlijk in realisme. Ook Ema, een van de vriendinnen, ziet ineens de bui niet meer hangen als blijkt dat ze slecht is in dieren tekenen of als haar key frames worden afgewezen, en je ook nog een waardeloos betaalt krijgt. Of Misa, die het zat is om dag in dag uit alleen maar autowielen in CGI te maken, maar wel met CGI wil leren werken. Of wat dacht je van de oude veteranentekenaar, die de opkomst van CGI ziet als een bedreiging voor het ambachtelijke vak.

Reden te meer om depressief te worden als je in de anime industrie werkt.

Reden te meer om depressief te worden als je in de anime industrie werkt.

De animatiestudio zou bijna een bedrijfspsycholoog nodig hebben, ware het niet dat ze als persoon groeien. YES, persoonlijke groei, mijn favoriete element in anime waardoor je je identificeert met de personages. Het maakt de serie verslavend om te kijken, want je wil gewoon weten of het Aoi en vriendinnen lukt om de anime te maken, zeker nu je weet dat er zoveel werk bij komt kijken. Zeker in het begin is het lastig om door te hebben wie nou wat doet, of wat Aoi uberhaupt doet. Al kijkende onthoud je meer, krijg je nieuwe inzichten en wordt de grote omvang van personeel voor de productie van een kleine serie duidelijk.

Het productieteam, waarvan je gedurende serie wel leert wie wat doet.

Het productieteam, waarvan je gedurende serie wel leert wie wat doet.

Shirobako is niet zomaar een serie, want het is duidelijk dat dit een serie gemaakt is door grote anime-liefhebbende experts van de industrie. Hehe, eindelijk een serie waarin ontwikkeling zit, de pacing fantastisch is, en tegelijkertijd inspirerend. Het team van deze anime is zo geweldig dat ze zelfs een OVA uitgeven met de eerste aflevering van de twee anime projecten waarin ze in de eerste helft en tweede helft van de serie aan werken, Exodus! en 3rd Aerial Girls Squad. Kijk, dat is nou nog eens echte passie voor anime.

Exodus, de anime uit de eerste arc.

Exodus, de anime uit de eerste arc.

En de anime in de 2e arc van de serie.

En de anime in de 2e arc van de serie.

Cross Ange: Tenshi to Ryuu no Rondo 1 – 15

Als ik ergens een grote aversie voor heb dan zijn het anime die hun potentie na de eerste afleveringen niet waar maken. Mijn geliefde underdog van afgelopen seizoen, Cross Ange, is lekker consistent in wreedheid. Prinses Angelise Misurugi die in de eerste aflevering letterlijk van haar normen en waarden wordt gestript. Dit enkel en alleen omdat ze “Norma” is, een zeldzame mens die geen magie kan gebruiken in een land van magie-gebruikers. Dit veroorzaakt een grote scheur in de keizerlijke familie, want een Norma in de familie… Blasphemy! Allemaal te danken aan haar nare broer. Het is het begin van de neergang van Misurugi’s keizerlijke familie. Alsof dat nog niet erg genoeg is dumpen ze de verwende prinses op een eiland vol barbaarse vechtende vrouwen die draken bestrijden. Het begin van een lange reeks wreedheden en plottwists, waarvan de samenhang steeds duidelijker wordt. Lees Verder…

Shigatsu wa Kimi no Uso en Shirobako

Twee anime die mij een beetje blij maken. Shigatsuso maakt mij blij met maffe muziekspelende persoonlijkheden (of in ieder geval eentje),  terwijl Shirobako mij weer wat wijzer maakt over de anime industrie.

Shigatsu wa Kimi no Uso
Jouw leugen in april is voor mij echt geen veelzeggende titel. Nee, ik wilde het al een tijdje kijken omdat ik hoopte dat het ergens wat overeenkomsten zou hebben met Sakamichi no Apollon en Nodame Cantabile, beide twee muziek-gerichte anime met wat romance. Mijn hoop bleek terecht, want ook al zijn de hoofdpersonen wat jonger, het voldoet aan beide aspecten. Kijk alleen al even naar deze opening, die ik geweldig opgebouwd vind, vooral vanaf de tweede helft:

Arme Kousei was in zijn jonge jaren (alsof hij nu niet meer jong is, pfrt) geweldig met de piano. Helaas werd hij nogal gepushd door zijn moeder om te spelen, en toen zijn moeder overleed is hij ook de wil om piano te spelen kwijt. Totdat een schoolgenootje (zijn childhood friend, natuurlijk, drama incoming!) hem uitnodigt op een double-date. Daar ontmoet hij een waanzinnig gek keytar en viool-spelend meisje, die viool speelt a la Lindsey Sterling. Helaas hebben ze een verkeerde eerste ontmoeting, maar dat maakt het alleen maar interessant. Drama, muziek, love-triangle, ik kan niet wachten op de rest van de afleveringen.

Shirobako
Heb je altijd al willen weten waarom sommige anime na een aantal aflevering ineens hard begint te falen? Je zult het na het kijken van deze twee aflevering van Shirobako beter begrijpen. Ik geloof alleen nog niet dat er ook daadwerkelijk zoveel vrouwen in de industrie werken… maar ik besef nu in ieder geval opnieuw dat het maken van een anime een enorm groot proces is waar heel veel mensen aan meewerken. Shirobako is de Bakuman maar dan over anime in plaats van manga, en zonder het romance-aspect. Oké, dus het is geen Bakuman. Maar het geeft in ieder geval een kijkje in de industrie.

Wat je ziet zijn vijf dames die je volgt vanaf de middelbare school, waar ze een animatieclub hadden. Allemaal wilden ze in de anime-wereld gaan werken, en dat is ze gelukt. De een is een seiyu-in-wording (voice actor), de ander productie-assistent, en weer een ander tekenaar. Gek genoeg zien deze afdelingen elkaar lang niet allemaal, wat maar aangeeft wat een diversiteit en hoeveelheid werk het vak met zich meebrengt. Want ja, een anime maken is wat mij betreft toch echt een vak. Na twee afleveringen is de spanning of ze de serie wel helemaal af gaan maken: niet Shirobako, maar de anime in de anime. Heerlijk verwarrend als je dit soort dingen moet omschrijven. Maakt dat een blog bijhouden ook tot een vak?

Eerste indrukken herfst 2014

De dagen met lang zonlicht nemen af, de regen en de wind neemt toe. Voor mij de beste tijd om een deken te pakken en om aan het nieuwe animeseizoen te beginnen. Aardig wat series hebben mij flink verrast met hun eerste aflevering, maar de vraag is altijd of de rest van de serie net zo goed is. Eerst reviewen, daarna wachten op de rest van de serie en op het eind huilen om hoe slecht het was. Ik ben benieuwd naar alle flaters van dit seizoen.

The good
Cross Ange: Tenshi to Ryuu no Rondo
Underdog spotted! De eerste aflevering van Cross Ange begint tam,  maar wordt halverwege tig keer duisterder. Prinses Angelese heeft alles voor elkaar, maar valt al snel in de rol van banneling. De prinses wordt namelijk het land uitgegooid, enkel omdat ze geen magie kan gebruiken. Well, boohoo. Ze wordt op een eiland gedumpt en letterlijk hardhandig gestript. Vervolgens wordt de prinses bij een meute draken-bestrijdende meiden gegooid, waar ze maar mee moet leren opschieten. Prinses going warror? Meow gustas. Zolang ze niet als een dweep voor de rest van de serie gaat huilen dat ze haar koninkrijk mist en wraak wil nemen, dan is dit wel oké. Oh, en een plottwist is ook wel op zijn plaats, bijvoorbeeld dat alle niet-magie gebruikers drakentransformeerders zijn. Verder wil ze natuurlijk wraak nemen op haar neergeschoten moeder, mag ik hopen. Oh well, afwachten wat de rest van de serie brengt. De eerste aflevering kan je in ieder geval kijken voor je fanservice op het einde.

Fate/Stay Night 2014
Als ik naga dat de thread op MyAnimeList dezelfde dag na het airen al 53 pagina’s had, dan kan je wel zeggen dat er of heel veel Nasuverse-aanhangers zijn of dat deze eerste aflevering supertof was. Oké, het was -eigenlijk- aflevering 00 en nog niet het begin van de serie zelf, maar wat een spektakel. Waar in eerdere series het perspectief vooral op Shirou-crybaby lag, begint deze UBW-serie met het perspectief van Rin. Heerlijk, want zo zien we eindelijk dat Rin niet zo perfect is als ze lijkt in de eerdere adaptaties.  Zo blijkt het oproepen van haar Servant vol te zitten met derps. Tevens wordt er al volop gehint wat de identiteit is van Rin’s Servant. Voor de nub-cakes die nieuw zijn in de Fate/franchise: ogen open en je weet het ook. Het wordt al overduidelijk gemaakt in de eerste aflevering. De Ufotable animatie is glorieus,  de regie geweldig, maar de vrees blijft dat er weer een gekuisde versie komt van de befaamde mana-transfer scenes met dolfijntjes. GEEF DIE FANSERVICE EENS. Jeez. :C All hail Ufotable, ik kan de komende paar weken weer genieten van een fatsoenlijke anime. Also, mensen van de Saber-hype, rot op, Rin is twintig keer toffer dan Saber ooit zal zijn. <3

Garo: Honoo no Kokuin
Laat de eerste 5 minuten je niet misleiden: dit is geen saaie historische serie over een koninklijke familie. Het gaat wellicht om de familie zelf, daar wijst ook het latere korte beeldmateriaal op, maar de main characters zijn bad ass mannen die zogenaamde Horrors verslaan in hun beast-armors. Heel veel meer wil ik er niet over zeggen, want de bad-ass en de toffe animatie moet je lekker zelf gaan kijken. Dank je, studio Mappa.  Ik ben heel benieuwd hoe het plot gaat uitpakken voor deze serie.

The okay
Donten ni Warau
Oh man, ik schrok toen ik de character designs en de eerste minuten zat te kijken. Ik dacht echt “O gawd, nee he, krijgen we ineens een slechte shoujo historische anime”? De characters gedragen zich te erg als… moe-characters, terwijl ik toch echt fatsoenlijke knarrige brute seinen-characters had verwacht. Oh, het kan nog komen hoor. De eerste aflevering is blijkbaar alleen om de drie post-samurai periode broers te introduceren, en het plot waarbij het gigantische beest Orochi binnenkort gaat verschijnen. Ik heb nog hoop!

Shingeki no Bahamut: Genesis
Waar ging dit in vredesnaam over? Het enige wat ik zag was de hele tijd “HEY YOUUUUUUU STOPPPPP!”, persoon weet te ontkomen door wat fratsen, wordt weer achterna gezeten door dezelfde persoon die hem achtervolgde en roept weer hetzelfde, en zo ging de hele aflevering om een achtervolging. Ja, de designs en animatie zijn net als Garo: Honoo no Kokuin in orde, maar de hoofdpersoon voelt voor mij als een slechte Space Dandy kloon. Toffe aan de serie is wel dat je gigantische monsters kan verwachten, tenminste, dat is iets waar ik wel wat mee heb, maar verder ga ik niet veel bijzondere scenes verwachten van deze serie.

Grisaia no Kaijutsu
Deze aflevering voelde als een vreemde Shaft-kloon. Vooral door de animatie en de personages die zijn geïntroduceerd, en de bevreemdende setting. Het doet denken aan Angel Beats x Bakemonogatari. Een jongen die totaal gewend is aan vrouwen wordt op een gigantische school in de middle of nowhere gestopt en ontmoet daar zijn 5 klasgenotes. Waarmee hij de hele school deelt. Het einde geeft pas een hint waarom er in vredesnaam maar 5 studenten zijn: een van de meiden loopt rond met een stanley-mes en lijkt plannen te  hebben om het te gebruiken. De hoofdpersoon zelf heeft ook een reeks wapens onder zijn bed liggen, welke hij gebruikt om zijn werk te doen. Vreemde school dit. Zolang deze serie zich niet totaal in fanservice dompelt en nog probeert om raadselachtig te zijn, kan het nog wat worden.

De in ieder geval geen verspilling van je tijd series van 4 minuten
Danna ga Nani o Itteiru ka Wakaranai Ken
Orenchi no Furo Jujou

Twee korte series van 4 minuten die geen kwaad kunnen, geweldig als je een lach nodig hebt.

De verspilling van jouw tijd want deze 25 minuten hadden ook in 4 minuten gekund
Gugure! Kokkuri-san

Een vossengeest helpt een bijna-zielloos robotmeisje om mens te worden door gezond voor haar te koken. Dat is het zo’n beetje. Zucht.

The bad
Ushinawareta Mirai o Motomete
Deurmat hoofdpersoon alarm! Kaori is een vriendin waar Sou mee is opgegroeid, maar pas na tig keer gepushd te worden door hun vrienden van de astronomie club vind Kaori de moed om Sou te vertellen dat ze hem leuk vindt. Tussendoor wordt er gehint over een geheimzinnige technologie in een doos door een van de clubleden. Vervolgens wordt Kaori aangereden door een bus en lijkt er een soort van reset te vinden. Natuurlijk vind Sou ondertussen een random schoolmeisje, naakt. Zucht. Net als Grisaia no Kaijutsu kan deze serie interessant zijn, maar Ushinawareta heeft te weinig chemie in de personages zelf om het interessant te maken en de animatie faalt hard. Het enigewat tof is, is Airi, die zowel jongens weet te vloeren en helpt om Sou en Kaori aan elkaar te koppelen. En het potentieel van de tijd-reset. Eigenlijk heb ik meer hoop voor deze serie dan voor Grisaia, maar de animatie en de character designs zijn echt gewoon om te huilen. Oh, en het heeft een engrish-gozer.

Amagi Brilliant Park
Deze serie begint tof, meisje dreigt met een bizar geweer om een jongen mee te laten gaan naar een verschrikkelijk pretpark. Ze sleurt hem naar elke plek in het vervallen pretpark. Vervolgens laat ze hem de manager van het park ontmoeten, die een daadwerkelijke fee blijkt te zijn. Het pretpark is de wereld van de feeën, en als het park sluit hebben ze geen plek meer om te leven. Blijkbaar hebben ze nog nooit van integratie in de samenleving gehoord. Anyway, de jongen krijgt magische krachten van de manager van het park en kan nu gedachten lezen. Handig, want nu kan hij ervoor zorgen dat het pretpark van geruïneerd naar toppretpark gaat. Ik dacht, leuk, een slice of life business anime, tot ze met de belachelijke feeën-theorie kwamen die schreeuwt “let’s insert a random thing so this makes sense”  waarvan ik bijna moet braken. Verder ziet het er heel mooi uit, verwacht niet anders van KyoAni, maar…. FANSERVICE? Ja, het komt ook voor in de light novel las ik op het internet. Kans dat dit teveel doorslaat naar een slapstick harem-serie? Mij te groot.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo sarcastisch en overdreven heb geschreven, mijn excuses. Komt door het druilerige weer. Bring on the comments! Laat vooral weten of je het eens bent over enkele van deze series of niet. En ja, please note, ik volg de nieuwe Log Horizon niet.

Dans, dans, dans – Abunaicon 2014 verslag

Ah, wat fijn om weer eens een converslag te kunnen schrijven, en deze keer wel een heel bijzondere! Ik ben van de opening op vrijdag tot vroeg zondagmiddag op Abunai geweest. Zoveel gezien, zoveel niet gedaan, en toch zoveel gedaan!

Ruim een jaar geleden vroeg Aurasphere Cosplay mij namelijk of ik mee zou willen doen met een dans-act voor op een con. Dat leek mij echt supertof, maar… ik en dansen? Ik zag het mijzelf nog niet echt doen, maar ik was wel bereid om het te proberen. Al snel hadden we een hele grote groep bij elkaar waarmee we regelmatig afspraken om te oefenen. De cosplay act zou uiteindelijk op Abunai zijn. We zouden AKB0048 gaan doen, met de volledige groep!

Ik heb de rol van Mayuyu op mij genomen.

Officiele artbook van de AKB0048 anime waarop de Mayuyu cosplay is gebaseerd.

Officiele artbook van de AKB0048 anime waarop de Mayuyu cosplay is gebaseerd.

Na vele meets en uren oefenen, onder meer in een spiegelzaal, hebben we zaterdag onze AKB0048 gedaan. Helaas uiteindelijk met 15 man, maar er komt nog een CMV waarbij -iedereen- meedoet. Eerst heb ik met de succeeded(=de meiden die al volleerd idol zijn, zie mijn AKB0048 post) een deel van River gedanst. Daarna gingen wij kort het podium af en deden de understudies Kibou ni Tsuite, gevolgd door de 3 groepen van 5 man die Heavy Rotation danste! Van serieus naar een ironische blije afsluiting, zeker als je de serie kent. Tijdens de repetitie voor de belichting was alles relatief snel geregeld en was de belichting en video tijdens de act goed voor elkaar. Na ruim een jaar te hebben geoefend heeft onze act zijn vruchten afgeworpen te hebben, want we zijn eerste geworden, wopwopwop! Liefde voor de harde werkers. <3 Extra liefde voor degenen die er recentelijk bij zijn gekomen, YOU KNOW WHO YOU ARE. Video volgt zodra ik die zie verschijnen. Als jij hem eerder vindt, laat het even weten.

Na de act hadden we nog een fotoshoot met twee supertoffe leuke AKB-fans. De balende jongens hadden onze act gemist en zouden hem eigenlijk nog hopen het nog te kunnen zien. Dus toen hebben we het gewoon nog een keertje gedanst, speciaal voor onze harem-meesters. Als otaku zijnde gunde ik ze helemaal dat pleziertje. Het was leuk dat we mensen blij hebben gemaakt met onze act, supertof!

De act zorgde echter dat ik niet -erg- veel tijd had om vrijdagavond tot en met zaterdagmiddag wat te doen. Vrijdagmiddag was ik begonnen met DDR-en en de boel weer een beetje verkennen. Alles leek op zijn vertrouwde plaats te zitten, dus dat was fijn. Na wat verkenning ben ik naar de opening geweest. De openingsvideo’s waren echt tof en leuk in elkaar gezet. Tussen de video’s door had ik een giftcard gevangen van TofuCute. Die moet je activeren dus dan maar naar de dealer room. Wow, wat was die dealer room heerlijk. De dealer room was dit jaar echt zo heerlijk open. Je kon gewoon naar binnen lopen wanneer je wilde, want ze hadden de gigantische zaalluiken openstaan. Geen lange wachtrijen meer, maar gewoon lekker snel de dealerroom in als je nog eventjes 10 minuutjes hebt. Enige nadeel was dat de belichting van de stands niet overal even goed was en je de figures bijvoorbeeld slecht kon inschatten, maar dat moeten de mensen van de stands voor de volgende keer maar zelf bedenken hoe ze dat oplossen.

Tot mijn verbazing kwam ik bij een stand een leuke Hachikuji figma van Goodsmile tegen, maar deze werd voor maar liefst €50 euro verkocht terwijl deze toch echt €40 zou mogen kosten inclusief dealerkosten. Lang leve internet en geen figures op de con kopen. Daarentegen heb ik wel een artbook gekocht van Mawaru Penguindrum én van Otome Youkai Zakuro. Beide character designs zijn van Hoshino Lily en nu kan ik er eindelijk eindeloos naar staren, yes! Vossenoren. HUEHUEHUE.

Verder heb ik op de zaterdagavond nog heerlijk naar Abe de verteller mogen luisteren. Ik wilde al jaren een keer naar zijn verhalen luisteren, maar ik heb altijd de pech gehad net niet te kunnen of het te vergeten. Maar niet deze keer! En het was tof. Ik heb nog nooit een zaal van jong en oud zo gefascineerd en stil gezien zoals bij Abe de verteller. Moeilijke thema’s wist hij lichtvoetig te brengen, of het nooit te bont te maken. Helaas miste ik nog wel de -echte- Japanse plottwists, maar ik heb echt meer dan een uur mogen genieten van deze wonderbaarlijke verteller. Ik wou dat ik jullie kon boeien zoals deze man kan. Maar misschien is dat iets te kinky. Huehue.

Ondanks alle tofheid van deze conventie had deze Abunai toch een grote bummer: het uiterst strenge prop-beleid. Ik had speciaal voor de AKB0048 act de micsabers laten maken. Het formaat is zelfs teruggebracht zodat ze goed in de hand zouden liggen en kort genoeg voor de Nederlandse wet. Helaas werden ze voor de rehearsal al ingenomen. Dat was niet zo een probleem, want we wilden ze niet gebruiken voor de act, maar wel gewoon voor foto’s. Gevaarlijk zou ik ze echt niet kunnen noemen. “Stick them with the pointy end”, zou ik tegen de lieve mensen willen zeggen, want het is echt te schandelijk dat ZELFS een rijdende Poro van League of Legends is ingenomen. Kom op zeg. Een Poro? Doe liever wat aan die gigantische zeis waardoor ik niet fatsoenlijk door de dealer room kon lopen en toch echt van hout was en puntig. Graag zie ik voor volgend jaar wat betere regels voor de props, want dit jaar was voor wat cosplayers toch echt een tegenvaller door dit soort dingen. Of voortaan maar gewoon Abu skippen en het bij Animecon houden.

Toch zal ik deze con positief in mijn hersens onthouden, want je word niet elke dag eerste met de cosplay compo! Zo, en nu even mijn voeten en hersens wat rust geven na deze intensieve dagen.

Tweede indrukken zomer II

Want ja, de eerste eerste indrukken post is al geweest. Gelukkig zijn er dit seizoen toch nog twee toffe series die zeker het kijken waard zijn, zie onderaan.

Kuroshitsuji: Book of Circus 1-2
Het is voor mij echt te lang geleden dat ik de eerste serie heb gekeken. Ik herinnerde mij nog dat seizoen twee echt waardeloos vol zat met fanservice. Gelukkig gaat deze serie verder waar de eerste serie de mist in ging (hoewel het anime einde ook wel tof was, maar te veel gaten had), ergens halverwege. De eerste aflevering is meer een opwarmertje van Sebastian’s awesomeheid als de meest bijzondere butler ooit. Voor de fans van de eerste serie wel fijn, want Ciel ziet er nu wat anders uit meer richting de manga en minder ‘speciaal voor de anime’ design. De arc begint pas daadwerkelijk in aflevering 2, waarin duidelijk wordt dat kinderen verdwijnen bij een rondtrekkend circus. Aan Ciel en Sebastian om de zaak op te lossen. Beter dat de oude beklemmende sfeer binnenkort terugkomt… als dat tenminste lukt in 10 afleveringen. Sowieso staan er al 10 nieuwe aflevering hierna gepland. Ruik ik nou toch weer fillers of is het een lange arc? Ik zal het zien… Voor de Kuroshitsuji/Sebastian-fangirl zeker een aanrader, natuurlijk.

Shounen Hollywood: Holly Stage for 49 1
Hahaha, dit is echt verschrikkelijk. Nou ja, als je tenminste characters die van nature  al idol-ready kent, zoals Uta no Prince-same etc. Nee, Shounen Hollywood is net als Wake Up, Girls! en gaat over jongens die idol gaan worden. Waarom ze dat willen? Geen idee. Falen ze er nog in? Best wel hard. Ergens ben ik ook wel blij met wat realistischere dingen die het idol-dom wat minder fabuleus maken. Zo krijgen de mannen in training daadwerkelijk een catchphrase waar ze het maar mee moeten doen, en dat wordt hun character. Bij mij ging er gelijk een lampje branden wat betreft de idol-wereld van Japan. De heren hebben nog een lange weg te gaan. De vraag voor mij is of ik het nog de moeite waard vind om dit te gaan volgen, alle factoren zoals seiyu, plot en animatie liggen momenteel bij mij niet gunstig voor deze serie. En oh ja, de jongens zijn weinig idol-ish. Een hele troep wannabes, en niet eens knap. Pff.

Tokyo Ghoul 1-3
Wow, ik durf na het kijken van de eerste aflevering nooit meer van mijn leven om iemand aan te spreken omdat diegene hetzelfde boek leest. De jongen die dit namelijk wel deed bij een lieflijke dame zit na deze eerste ontmoeting nogal vast aan zijn medeboeklezeres, en niet op een leuke manier. Door haar verandert hij in een zogeheten ghoul, een zombie-ish mens die om de zoveel tijd een mens moet eten om niet gek te worden. Probleem is dat hij nog steeds bevriend wil blijven met zijn beste vriend, en dat kan nogal lastig zijn als je zin hebt om levende mensen op te eten. Slaagt de jongeman er in om zijn vriend niet op te eten en enigszins mens te blijven of zal hij toegeven aan zijn lusten? Voorlopig gok ik op het eerste, maar het gaat niet makkelijk zijn, ook al krijgt hij veel hulp van een zekere organisatie van ghouls die ‘lief’ zijn in hun mensen-eten. Geniet vooral van de bloedregen in deze serie, de creepy momenten en de actie. Oh ja, en ik blijf deze serie hoe dan ook kijken, want er is een bijzondere connectie tussen koffie drinken en ghoul zijn. Ik denk dat ik binnenkort even ook mijn smaakpapillen laat nachecken.

Zankyou no Terror 1-2
Mijn hoofd zit niet meer op mijn hoofd, en dat komt niet door de hitte. Nee, Noitamin is zo tof geweest om de twee meest normale uitziende jongens om te toveren tot de meest charmante, gruwelijke bommenleggers waardoor mijn hoofd weg is gewaaid. Ze weten het zo te doen dat er geen echte gewonden vallen, maar tegelijkertijd weten ze wel een gigantisch wolkenkrabbercomplex neer te halen. Wie zijn deze twee jongens?  Zijn ze wel eens helemaal mens? Wat willen de jongens bereiken? En waarom hebben ze er een voorlopig onschuldig ogend meisje erbij gelapt? Wie is hun handlanger die ervoor heeft gezorgd dat de stroom uitviel? IK WIL HET WETEN. Dit is zó veel beter dan Fractale, wat ooit ‘het meest epische zou moeten zijn’ van Noitamin. Over Zankyou no Terror heb ik bijna niks gehoord, behalve de art gezien, en nu ik het heb gezien denk ik ‘dit gaat het worden, jongens.’. Ga het kijken en laat ook jouw hoofd wegblazen, als die nog niet is gesmolten van de warmte.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 470 andere volgers