ef – A tale of memories : een re-review

tumblr_m6vb1lFlNP1r4szoro1_500

Mijn geheugen is niet zo sterk meer, daarom schrijf ik waarschijnlijk al deze blogposts. Keer op keer schrijf ik een blogpost en als ik ze herlees weet ik weer waarom ik de series zo memorabel vind en wat ze met mij deden. Stel nu dat mijn geheugen maar 13 uur beschikbaar blijft. Als die 13 uur zijn verstreken vergeet ik alles wat er 4 jaar na mijn auto-ongeluk is
gebeurt. Tenzij ik ze herlees. Maar zelfs dan herinner ik ze mij niet meer, maar weet ik alleen dat het mij is overkomen.
Lees Verder…

Paranoia Agent

Aanschouw Maromi, verlosser van de getormenteerde zielen van Tokio.

Het leven van een character designer in Tokyo is heerlijk. Genoeg werkkansen, want overal zijn neon-borden en moe characters die producten aanprijzen. Tot je onder enorme druk wordt gezet om na je succesvolle roze hondjes-mascotte Maromi een nieuwe te bedenken. Tsukiko (weer een maanmeisje), de ontwerpster van Maromi, ziet alleen maar de keerzijde van het succes.
Lees Verder…

Geharrewar in de sushi-bar : Pindakaas en Sushi 2 boek (p)review

Pindakaas-en-Sushi-2-cover

Wij van HAT hebben een exclusieve sneakpeek over Pindakaas en Sushi 2, het vervolg op young adult novel Pindakaas en Sushi (boeken zijn cool, lees ze!). Het eerste young adult boek in de boekentrilogie gaat over Marle die voor het eerst naar een animeconventie gaat en daar haar geekhart leert kennen. Dit vervolgboek wil je nog meer verslinden dan het eerste deel. Marle gaat namelijk samen met haar convrienden op vakantie naar Japan! Vol goede moed beginnen ze aan hun avontuur.
Lees Verder…

De Ghibli-film die je NIET wil zien – The tale of princess Kaguya

Kaguya lijdt als maanmeisje aan het Bishoujo Senshi Sailor Moon effect. Blijkbaar is Kaguya zo vergeetachtig dat ze pas in de laatste vijf minuten van de film besefte dat ze eigenlijk van de maan komt. Zelfs de remake van Sailor Moon was beter in het foreshading en draalde er minder lang om dan deze verdomd langzame Studio Ghibli film. Waarom ik trouwens geen probleem heb om dit eind als eerst te noemen is omdat het verhaal van Kaguya een wel-bekend Japans sprookje is waarvan het eind vaststaat en dus geen spoiler is. De echte vraag is dus: hoe pakt Ghibli het sprookje aan? Bagger.
Lees Verder…

Ambachtelijk gemaakt – Shirobako

Het productieteam, waarvan je gedurende serie wel leert wie wat doet.

Series waarvan ik wat opsteek verwonderen mij meestal. Ik heb genoten van de inkijkjes van het publiceren van manga in Bakuman, net als de shounen-ai serie Sekaiichi Hatsukoi.  Voor zover ik wist was er geen anime over het maken van anime, tot Shirobako. In tegenstelling tot de eerder genoemde series maakt Shirobako duidelijk dat het maken van een anime niet iets is wat je met maar 3 man doet (auteursduo plus editor), maar met een team waarin iedereen zijn eigen rol heeft. Voorheen keek ik altijd naar stafflijsten zo van “oh, die en die director ken ik, dat zal wel/niet wat worden”, niet beseffende wat de betekenis was van alle andere mensen die genoemd werden. Ik besef nu waarom het maken van character designs zo moeilijk is (omdat het zo simpel stylish moet worden getekend zodat iedereen van key animation ze ook kan tekenen), waarom het proces per aflevering zo lang duurt (zoveel specialistische mensen nodig), maar bovenal dat anime maken ook kwetsbaar is, juist doordat anime zo menselijk is.

De fouten van de menselijkheid komen sterk naar boven in de eerste arc. Niet in de animatie, hah, nee, Shirobako zelf is wel een goed voorbeeld van hoe een anime ook daadwerkelijk zou moeten zijn. Perfect uitgemeten pacing. Drie van de vijf meiden die dromen samen een anime te maken werken bij dezelfde anime studio, Musashino Animation. Excentrieke lelijke mannetjes regeren het rijk. Director Kinoshita is het grootste voorbeeld van menselijk falen wat er is. Aoi, de hoofdpersoon, ontdekt dat de naam van Mushashino Animation niet helpt bij het recruteren van mensen die willen meewerken aan hun nieuwe project, Exodus! Kinoshita heeft het in het verleden bij een eerdere anime productie het in zijn hoofd gehaald om last-minute te eisen dat alle key-frames veranderd moesten worden, omdat hij de character designs te laat in het proces niet goed vond. Key-frames zijn de basis van een anime, en als je 10.000 cuts last-minute overnieuw moet doen, krijg je dit.

Jiggly Jiggly Heaven, waardoor director Kinoshita zichzelf flink voor schut heeft gezet.

Jiggly Jiggly Heaven, waardoor director Kinoshita zichzelf flink voor schut heeft gezet.

Dat is niet het enige menselijke probleem in de serie. Mensen worden ziek, tekenaars vertonen werk-ontwijkend gedrag of zitten in een dip. Want waar doen al die mensen het voor? Ze doen het niet voor het geld. De mensen in de serie (en waarom ook niet in het echte leven) willen soms niet verder, omdat ze uit het oog verliezen waarvoor ze het doen. Zo ook Aoi, die al met haar vriendinnen een belofte heeft gedaan om in de toekomst samen een anime te maken. Ze maakt overuren zonder te klagen, heeft te maken met een director die graag al wat viert voordat het af is, en dan heb je ook nog zeikende collega’s. Ja, ik snap best waarom Aoi momenten heeft dat ze echt afvraagt waarvoor ze het doet, en daarom is Shirobako heerlijk in realisme. Ook Ema, een van de vriendinnen, ziet ineens de bui niet meer hangen als blijkt dat ze slecht is in dieren tekenen of als haar key frames worden afgewezen, en je ook nog een waardeloos betaalt krijgt. Of Misa, die het zat is om dag in dag uit alleen maar autowielen in CGI te maken, maar wel met CGI wil leren werken. Of wat dacht je van de oude veteranentekenaar, die de opkomst van CGI ziet als een bedreiging voor het ambachtelijke vak.

Reden te meer om depressief te worden als je in de anime industrie werkt.

Reden te meer om depressief te worden als je in de anime industrie werkt.

De animatiestudio zou bijna een bedrijfspsycholoog nodig hebben, ware het niet dat ze als persoon groeien. YES, persoonlijke groei, mijn favoriete element in anime waardoor je je identificeert met de personages. Het maakt de serie verslavend om te kijken, want je wil gewoon weten of het Aoi en vriendinnen lukt om de anime te maken, zeker nu je weet dat er zoveel werk bij komt kijken. Zeker in het begin is het lastig om door te hebben wie nou wat doet, of wat Aoi uberhaupt doet. Al kijkende onthoud je meer, krijg je nieuwe inzichten en wordt de grote omvang van personeel voor de productie van een kleine serie duidelijk.

Het productieteam, waarvan je gedurende serie wel leert wie wat doet.

Het productieteam, waarvan je gedurende serie wel leert wie wat doet.

Shirobako is niet zomaar een serie, want het is duidelijk dat dit een serie gemaakt is door grote anime-liefhebbende experts van de industrie. Hehe, eindelijk een serie waarin ontwikkeling zit, de pacing fantastisch is, en tegelijkertijd inspirerend. Het team van deze anime is zo geweldig dat ze zelfs een OVA uitgeven met de eerste aflevering van de twee anime projecten waarin ze in de eerste helft en tweede helft van de serie aan werken, Exodus! en 3rd Aerial Girls Squad. Kijk, dat is nou nog eens echte passie voor anime.

Exodus, de anime uit de eerste arc.

Exodus, de anime uit de eerste arc.

En de anime in de 2e arc van de serie.

En de anime in de 2e arc van de serie.

Cross Ange: Tenshi to Ryuu no Rondo 1 – 15

Als ik ergens een grote aversie voor heb dan zijn het anime die hun potentie na de eerste afleveringen niet waar maken. Mijn geliefde underdog van afgelopen seizoen, Cross Ange, is lekker consistent in wreedheid. Prinses Angelise Misurugi die in de eerste aflevering letterlijk van haar normen en waarden wordt gestript. Dit enkel en alleen omdat ze “Norma” is, een zeldzame mens die geen magie kan gebruiken in een land van magie-gebruikers. Dit veroorzaakt een grote scheur in de keizerlijke familie, want een Norma in de familie… Blasphemy! Allemaal te danken aan haar nare broer. Het is het begin van de neergang van Misurugi’s keizerlijke familie. Alsof dat nog niet erg genoeg is dumpen ze de verwende prinses op een eiland vol barbaarse vechtende vrouwen die draken bestrijden. Het begin van een lange reeks wreedheden en plottwists, waarvan de samenhang steeds duidelijker wordt. Lees Verder…

Shigatsu wa Kimi no Uso en Shirobako

Twee anime die mij een beetje blij maken. Shigatsuso maakt mij blij met maffe muziekspelende persoonlijkheden (of in ieder geval eentje),  terwijl Shirobako mij weer wat wijzer maakt over de anime industrie.

Shigatsu wa Kimi no Uso
Jouw leugen in april is voor mij echt geen veelzeggende titel. Nee, ik wilde het al een tijdje kijken omdat ik hoopte dat het ergens wat overeenkomsten zou hebben met Sakamichi no Apollon en Nodame Cantabile, beide twee muziek-gerichte anime met wat romance. Mijn hoop bleek terecht, want ook al zijn de hoofdpersonen wat jonger, het voldoet aan beide aspecten. Kijk alleen al even naar deze opening, die ik geweldig opgebouwd vind, vooral vanaf de tweede helft:

Arme Kousei was in zijn jonge jaren (alsof hij nu niet meer jong is, pfrt) geweldig met de piano. Helaas werd hij nogal gepushd door zijn moeder om te spelen, en toen zijn moeder overleed is hij ook de wil om piano te spelen kwijt. Totdat een schoolgenootje (zijn childhood friend, natuurlijk, drama incoming!) hem uitnodigt op een double-date. Daar ontmoet hij een waanzinnig gek keytar en viool-spelend meisje, die viool speelt a la Lindsey Sterling. Helaas hebben ze een verkeerde eerste ontmoeting, maar dat maakt het alleen maar interessant. Drama, muziek, love-triangle, ik kan niet wachten op de rest van de afleveringen.

Shirobako
Heb je altijd al willen weten waarom sommige anime na een aantal aflevering ineens hard begint te falen? Je zult het na het kijken van deze twee aflevering van Shirobako beter begrijpen. Ik geloof alleen nog niet dat er ook daadwerkelijk zoveel vrouwen in de industrie werken… maar ik besef nu in ieder geval opnieuw dat het maken van een anime een enorm groot proces is waar heel veel mensen aan meewerken. Shirobako is de Bakuman maar dan over anime in plaats van manga, en zonder het romance-aspect. Oké, dus het is geen Bakuman. Maar het geeft in ieder geval een kijkje in de industrie.

Wat je ziet zijn vijf dames die je volgt vanaf de middelbare school, waar ze een animatieclub hadden. Allemaal wilden ze in de anime-wereld gaan werken, en dat is ze gelukt. De een is een seiyu-in-wording (voice actor), de ander productie-assistent, en weer een ander tekenaar. Gek genoeg zien deze afdelingen elkaar lang niet allemaal, wat maar aangeeft wat een diversiteit en hoeveelheid werk het vak met zich meebrengt. Want ja, een anime maken is wat mij betreft toch echt een vak. Na twee afleveringen is de spanning of ze de serie wel helemaal af gaan maken: niet Shirobako, maar de anime in de anime. Heerlijk verwarrend als je dit soort dingen moet omschrijven. Maakt dat een blog bijhouden ook tot een vak?

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 475 andere volgers